وقتی کسی براتون از غم هاش میگه (مخصوصا اگه خانم باشه) اصلا نیاز نیست به مخ مبارکتون فشار بیارید و راه حل ارائه کنید! یا بدتر از اون، قضاوتش کنید و شروع کنید به نصیحت کردن:/ حتی اگه موضوع تکراری بود و حرف از یه درد کهنه چند ساله بود، اینو یادتون باشه که شما جای اون نیستید. بعضی دردها هرچه میگذره ابعاد تازه تری پیدا میکنن، ضمن اینکه روحی که آزرده و شکسته بشه هیچ وقت مقاومت گذشته رو در مقابل درد های کوچکتر هم نداره. شبیه کانسری که یک روز ظاهرش آزار دهندس، روز بعد اثرات فشاریش روی عروق و اعصاب و اعضای مجاور ناتوان کننده میشه و بعدها متاستاز دامن گیرت میشه و تو با اثرات داروهای ایمونوساپرسیو حتی ممکنه با یه آنفولانزای ساده، جون بدی...

وقتی کسی درد دل میکنه حداقل کاری که میشه براش کرد سکوته. لطفا سکوت کنید و بذارید حرف بزنه. شاید برای نشکستن، این تنها راهیه که براش مونده...